Home
Mijn carričre
Mijn boeken
Contact

De synopsis - De inleiding - De inhoudsopgave

Rammelend van de huidhonger - Inleiding

Ik ben niet zo een prater als ik niet zeker weet dat er met interesse geluisterd wordt. Het vertellen over mijzelf en mijn ervaringen beschouw ik, tenzij mensen expliciet aangeven om mij te willen horen, als opdringerig. Zelfs als het relevant zou zijn om iets er van te delen met anderen, zal ik niet snel uit mijzelf mijn verhaal doen. Bang ben ik dat het teveel en te intens zou kunnen zijn, zodanig dat het niet meer als geloofwaardig zou overkomen.

Daadwerkelijke communicatie vereist afwisselend praten en luisteren. Inlevingsvermogen geeft daarnaast een dieper niveau van het begrijpen van elkaar. Deze vorm van communicatie wens ik te hebben met een ieder die belangrijk voor mij is in mijn leven. Zonder een oprecht streven naar en het toepassen van deze voor mij basiswaarden, kan er naar mijn gevoel geen sprake zijn van het ontwikkelen van gefundeerde relatievorming met anderen. De kwaliteit van ons leven wordt voor een belangrijk deel bepaald door de mensen die je omringen en de diepte van de relatie die je met hen opbouwt. Deels worden deze mensen door jezelf gekozen, deels is dit door familiale verhoudingen zo bepaald.

Mijn wens geldt in het bijzonder mijn kinderen. Omstandigheden kunnen het leven een heel andere wending geven dan we ons hadden voorgesteld, met ongewenste gevolgen voor onszelf en voor hen van wie je houdt. Op die manier kan op grond van de eigen persoonlijk ervaren beleving je eigen waarheid ontstaan. Alleen door hiervoor genoemde communicatie kunnen aan elkaar getoetste ervaren waarheden worden bijgesteld. Het doel van dit boek is om mijn waarheid te laten horen, zodat dit verhaal en daarmee mijn ware ik op zijn minst wordt gekend, in het bijzonder door mijn vier kinderen.

Verder schrijf ik dit boek voor mezelf met een therapeutische bedoeling. Sommige verhalen uit mijn leven heb ik soms gedeeld met anderen. Met mijn partner, met vrienden, toevallige levenspassanten, collega's, therapeuten en een heel enkele keer met een familielid. Ondanks dat spreken me vaak lucht gaf, gaf het me niet de voldoening die ik denk nodig te hebben. Tot nu toe lukt het mij niet om los te kunnen laten. Het lijkt of het verleden het heden steeds maar in blijft halen, hoe hard ik ook probeer het achter me te laten. Zo vaak werd er tegen mij gezegd om 'die knop toch eens om te draaien'. Maar het lukt me niet. Ik kan geen gedichten of liederen schrijven, en evenmin mijzelf uiten in het schilderen of een andere creatieve bezigheid. Het opschrijven van mijn ervaringen en gedachten in boekvorm blijft over: mogelijk dat dit me ook weer verder helpt.

Tot slot schrijf ik dit boek voor anderen: mogelijk dat er iemand is die geīnteresseerd genoeg is om dit boek te willen lezen. Het is niet ondenkbaar dat zij zich in delen van dit boek kunnen herkennen en dat dit hen misschien ook een stapje verder helpt.

Met mijn achtergrond van emotionele verwaarlozing door ouders en overige familie, seksueel misbruik en suīcidepogingen, trouwde ik en werd ik vader van vier kinderen. Van iemand met antichristelijke ideeën werd ik prediker van het evangelie in binnen- en buitenland. Het kostte mij alles om weer als openlijk homoseksueel te gaan leven. Daarna bracht ik het van iemand met uitsluitend een middelbare schoolopleiding tot academicus en werd uiteindelijk gevangenisdirecteur en politiechef.

De pijn die voortkwam uit het ongewenst kind zijn, was de drijfveer voor een levenslange strijd om de liefde van mijn ouders en overige familie te verkrijgen. Het bleek uiteindelijk vergeefse moeite. Dit gebrek en het seksueel misbruikt worden door mijn pleegvader, leidde ertoe dat ik op de rand van mijn bestaan werd opgevangen door evangelische christenen, overtuigt van het ware geloof. Tegen zware geloofsdruk van deze redders in, koos ik jaren later toch voor een leven als homoseksueel. Door mijn scheiding verloor ik het dagelijks contact met mijn vier kinderen. Het was geen sinecure om een nieuwe levensstart te maken.

Dit boek is niet literair bedoeld. Het is geschreven zoals ik ben: direct, zonder te veel omhaal van woorden en precies zoals ik het heb beleefd. Het zou een saai boek kunnen worden met een opsomming van nare en verdrietige feiten. Dat is het echter niet geworden, gelijk mijn karakter zo niet is. Veel van mijn ervaringen hebben een plekje bij me gekregen, waarvan delen altijd gevoelig zullen blijven. Ik denk dat de door mij bedoelde gevoelswereld niet volledig zal overkomen op de lezer die dit boek slechts met zijn hoofd leest. Ik zoek geen dramatiek of medelijden. Ik hoop dan ook dat dit boek ook gelezen wordt met het hart. Buiten je eigen referentiekader denken is moeilijk en vereist een kritische houding naar jezelf. Het is echter noodzakelijk als je je eigen waarheid durft te toetsen.

Hoewel ik mij sterk bewust ben van het verleden, richt ik mij altijd weer op herstel en daarmee op de toekomst. Daar wil ik graag in dit boek iets van meegeven. Een boek over menselijke en opmerkelijke ervaringen, die de flexibiliteit van de menselijke geest op de proef stellen en de veerkracht ervan bewijst.


Brussel, juni 2006